گم شدیم دربرگ ریزان سرد غروب

و گونه های سرخ برگ را شاهد گرفتم

درسبزی سبز نگاهت

وباور نداشتم

پاییز آغاز جدایست

تنها ماند ه ام

درگذاری بی رهگذر

زیر آفتاب هیچ چیز تازه نیست

له می شود گلهای پیچیده بر بازوان گلدان 

زیر چکمه های خورشید

احساساتم خالیست وخشک

عقیم شده ام حتی از زادن حسی نو

بی تو

اجاق شاعرانگیم کوراست

ودرختان انگشت به چشم مهتاب

شب شهرزادیست که قصه بیداری نمیداند

من دراسارت سال وماه

دانه های زنجیر روز را شمرده ام

و

به یاد می آورم چشمانت را

آسمانی که وسوسه گریز درابرهای متروک را می شکند

دهان پنجره خشک است

دل در برایت تنگ

وچشمانم پرستوهای کولی گرداگردزمین

به تمام نقاط زمین سوگند

که نقطه انتهای نیستی

خط واژه اعتراض

مربع معنی  عریان اسارت

ومستطیل غروب یخ زده چشمانم

............

زمین خیس است از یکریزی گریه ابر

اما باران آلودگی خیابان را نخواهد شست                 

                                                            ۱۰/۶/۸۴نوشهر