باران آلودگی خیابان را نخواهد شست

(بدون عنوان)

نسرین روشن ضمیر — Thu, 19 Jan 2012 14:46:11 GMT

دیگر فرقی نمی کند بیایی

یا

نه

وقتی رفتی باران آمد و

رد

تمام دروغ هایت را شست.

(بدون عنوان)

نسرین روشن ضمیر — Thu, 03 Nov 2011 19:28:55 GMT

باران که بیاید

تو میروی

گنجشک ها میروند

و تمام

افتابگردان ها سر گردان نگاهت خواهند شد

ومن

بی تو در انتظار زنگ کدامین خاطره باشم

شعر

نسرین روشن ضمیر — Thu, 03 Nov 2011 19:28:55 GMT

باران که بیاید

تو میروی

گنجشک ها میروند

وتمام

افتابگردان ها سرگردان نگاهت خواهند شد

ومن

بی تو

در انتظار زنگ کدامین خاطره باشم

(بدون عنوان)

نسرین روشن ضمیر — Wed, 28 Sep 2011 15:44:53 GMT

کلافه ام

همچون کلاغان سر در گریبانی که

برگها را ورق میزنند برزمین

از بلندای تن سپیدار وحشی

انسوی پرچین

زیر خورشیدهای خرد دیوار

جنگلی در باد

آواز ابرهای سوگوار

زنی داس بر پیکر گندم

بوسه بر آتش

و نوشانوشی به سلامتی مرگ

بذر تهوع بر بافتهای خون می پاشد

زخمه بر زخم میساید تنم

کلافه ام

همچون گونه های گیلاس های کال

با دستانی تشنه

زنی بردرگاه

سرمه برچشمان خورشید می کشد

وسوگنامه سال های ممنوع می خواند

در شور آب ها ی صخره های سکوت

کسی دو خط موازی را بهم پیوند میزند

در حریری از جنس آسمان

با ماه ها وستاره های کاغذی

++++

از کجا میاییم

به کجا

هیچکس نمیداند

اما هوای کوچه هویت ما را نفس خواهد کشید

و ما

جنازه های خوشبختی خواهیم بود

مانند کودکانی که

به اسباب بازی های پشت ویترین دلخوشند

هیچ کس نمیداند

اما

کوچه ما را خواهد فهمید

22 شهریور 1389 نوشهر

از چشمانت فرو افتاده ام

نسرین روشن ضمیر — Sun, 10 Jul 2011 16:34:37 GMT

از چشمانت فرو افتاده ام

در گردابی تلخ

قلبم چون ناقوسی کهنه

می زند به میدان این بحران

سر بر صورت اسب نهاده ای

چشم در راه

زبور می خوانی برای دخترکان صحرا

مثل کوه استوار باش

خالص

مثل پاییز زرد و عقلانی

سکوت در آستانه کوه تنهایی

فریاد می زند

خدایان مرده اند

تمام خدایان

و باز

می خوانی از برای دخترکان

خورشید سیاره ایست نورانی

کوه ها با هم خواهند ماند

همچون ما با تنهاییمان

ایستاده ای چون مردان حادثه

در دوزخی سرد

با شب، با زخم، با گرگ ها

و می خوانی

با من طلوع کن

سپید، سیاه، با چشمانی آبی تر از دریا

در پیاله های کوچک

با داس های درو گران

نه در آینه ی تهی یا قصیده های بلند باد

تا زاده شدن آفتاب

و بر آمدن خدایان

ایی فریاد میزند

نسرین روشن ضمیر — Sun, 10 Jul 2011 16:02:36 GMT

ازچشمانت فرو افتاده ام در گردابی تلخ

قلبم چون ناقوس کهنه میزند

به میدان این بحران

سر بر صورت اسب گذاشته ای چشم بر راه

زبور میخوانی برای دخترکان صحرا

مثل کوه استوار باش عاشق

مثل پاییز زردوعقلانی

سکوت در آستانه کوه تنه

(بدون عنوان)

نسرین روشن ضمیر — Mon, 07 Mar 2011 05:28:55 GMT

ازقبیله باران

گم شدیم دربرگ ریزان سرد غروب

و گونه های سرخ برگ را شاهد گرفتم

درسبزی سبز نگاهت

وباور نداشتم

پاییز آغاز جدایست

تنها ماند ه ام

درگذاری بی رهگذر

زیر آفتاب هیچ چیز تازه نیست

له می شود گلهای پیچیده بر بازوان گلدان

زیر چکمه های خورشید

احساساتم خالیست وخشک

عقیم شده ام حتی از زادن حسی نو

بی تو

اجاق شاعرانگیم کوراست

ودرختان انگشت به چشم مهتاب

شب شهرزادیست که قصه بیداری نمیداند

من دراسارت سال وماه

دانه های زنجیر روز را شمرده ام

به یاد می آورم چشمانت را

آسمانی که وسوسه گریز درابرهای متروک را می شکند

دهان پنجره خشک است

دل در برایت تنگ

وچشمانم پرستوهای کولی گرداگردزمین

به تمام نقاط زمین سوگند

که نقطه انتهای نیستی

خط واژه اعتراض

مربع معنی عریان اسارت

ومستطیل غروب یخ زده چشمانم

............

زمین خیس است از یکریزی گریه ابر

اما باران آلودگی خیابان را نخواهد شست

۱۰/۶/۸۴نوشهر

خورشیدازپشت خمیازه زن

طلوع میکند

زن از پشت پلک خیابان

گم میشود در صف

خواب آلوده زنبیل ها

پهن میشود

سایه اش بر شانه های دیوار

درهجوم دستها زیر پا می افتد

چشمانش گرگ ومیش آسمان

جشن خیابان وچراغانی آسفالت

وپیکره اسلیمی

زن زنبیل

وصبح که طلوع میکند از پشت پلک

خیابان

نوشهر۱۰/۷/۸۱

قسمتم از رویاهای شبانه

بالشی خیس

وترکهای دستم

که هرشب

خواب امواج موهایت را می بیند

باهمین عینک

ته استکانی

که به سلامتی چشمهایت

می زنم

سرفه سرفه

عشق

خلط میشود

بالا می آورم قطره قطره

مرگ را از رگهایم

ومیریزد

ته همین استکان

یک مشت رنگ

یک جفت چشم

پخش می شود روی همین بالش

وبرای همیشه می خوابد

چالوس۲/۲/۸۵

می بندم با دکمه های پیراهنت قلبم را کیپ

بر بازوهایت

چشمهایم را میدوزم برلبهایت

اکنون سالهاست نفس که میکشم

موهای کسی برشانه هایم

تکان میخورد

قلبش می تپد

درسینه ام

کلاه را تا ابروپایین می آورد

میرود

اکنون سالهاست که نیستم

رفته ام و قلبم دردکمه های

پیراهنت

جامانده

(بدون عنوان)

نسرین روشن ضمیر — Sat, 05 Mar 2011 07:17:59 GMT

زمین خیس است از یکریزی گریه ابر

اما باران آلودگی خیابان را نخواهد شست

سلام

نتونستم وارد وبلاگ قبلیم بشم برای همین مجبور شدم دوباره بسازم

(بدون عنوان)

پرشین بلاگ — Fri, 04 Mar 2011 06:20:46 GMT

زمین خیس است از یکریزی گریه ابر

اما باران آلودگی خیابان را نخواهد شست

سلام

نتونستم وارد وبلاگ قبلیم بشم برای همین مجبور شدم دوباره بسازم

(بدون عنوان)

نسرین روشن ضمیر — Tue, 01 Mar 2011 08:33:31 GMT

غبار بربوم

مرد در اتاق راه میرود.هرچند می ایستدوبا حالتی ازشادی ونگرانی به بوم های نقاشی که در کنار هم قرارگرفته وبا پارچه ای سفیدغبار گرفته و بوم ها را از چشم ها پنهان میکند نگاه می اندازد،گاه به عکس هایی که غبار سالیان درازبر آنها نشسته نگاه میکند وبا خود حرف میزند،من باید بهش بگم آخه اون حقشه بدونه پدرش چی شده ،باید بدونه همش تقصیر من بود آره من مقصرم،با دستاش محکم در دهنشو میگیره نه تو گناهی نداشتی ،توهم مثل اونا بی خبر بودی ،توهم مثل اونا مرد در اتاق راه میرود.هرچند می ایستدوبا حالتی ازشادی ونگرانی به بوم های نقاشی که در کنار هم قرارگرفته وبا پارچه ای سفیدغبار گرفته و بوم ها را از چشم ها پنهان میکند نگاه می اندازد،گاه به عکس هایی که غبار سالیان درازبر آنها نشسته نگاه میکند وبا خود حرف میزند،من باید بهش بگم آخه اون حقشه بدونه پدرش چی شده ،باید بدونه همش تقصیر من بود آره من مقصرم،با دستاش محکم در دهنشو میگیره نه تو گناهی نداشتی ،توهم مثل اونا بی خبر بودی ،توهم مثل اونا ،نه کاش مثل اونا بودم کاش منم با اونا رفته بودم، مرد به دیوار تکیه میزندبا لحنی متفاوت وبغض آلود می گوید نباید اینقدر طولش میداد م شاید اگه اونقدر شوخی نمیکرد م ومسخره بازی در نمی آوردم ...........

اون روز به بچه ها گفتم بایستند تا ازشون عکس بگیرم قول دادم که برای هر هفتایی شون از روی عکسی که میگیرم تابلو بکشم .

یادش بخیر رضا یه عکس بهم داده بود تا از روی اون یه تابلو بکشم میگفت میخواد دختر سه سالش غزل اونو فراموش نکنه وقیافشو از یاد نبره،اما من گفتم باید خودم ازت عکس بگیرم . کاش اون روز عکسشو ازش گرفته بودم .بچه ها همه ایستا دند، چه لحظاتی خدای من عباس برای محسن با انگشتاش شاخ گذاشته بود ،مهرداد چکمه هاشو به گردنش آویزون کرده بود، حمید به نشونه پیروزی انگشتاشو نشون میداد.آه... خدای من چرا؟ آخه چرا من؟ بهشون گفتم حاضر باشید اما فقط فلش دوربین را میزدم وبهشون میخندیدم اون طفلکی ها هم فقط میخندیدند هیچی نمی گفتند .خلاصه تصمیم گرفتم ازشون عکس بگیرم گفتم همه باهم سه دو یک . مرد بغش می ترکه آره بذار فریاد بزنم ،بذار بگم واین بار سنگینی را که سالهاست روی شونم سنگینی میکنه را زمین بذارم ، شاید دیگه وقتی برای گفتن نباشه . سه دو یک وانگار این شمارش معکوس شلیک خمپاره ای بود که ......

آنوقت من بودم ویه تل خاک ،من بودم و گردوغباری که تا قلب آسمون میرفت، من بودم خاکستر وتکه هایی از تن دوستام که دور هم جمع شده بودند تا برای همیشه یه عکس یادگاری توی ذهن من بندازند. صدای ضجه مرد تمام اتاق را میلرزونه انگاری کسی عزیزشو جلوی چشمش از دست داده ،فریاد میزنه من مقصرم ،اگه اونقدر شوخی نمیکردم ،اگه زودتر عکس گرفته بودم ،اگه اگه سرفه های شدید مرد ولرزش تنی ناتوان مرد را به سمت بوم های نقاشی میکشه ، فقط تنها چیزی که یادمه فریاد یا حسین بچه هاست و صداهایی که با سوت خمپاره یکی میشه ،اشک سرفه ومردی که شدت درد پارچه سفید غبار گرفته را چنگ میزند وهمراه با آن برزمین نقش میبندد. وآخرین صحنه تابلوهایی است که تنها تصویر گردوغبار بر آن خود نمایی میکند.