مرد در اتاق راه میرود.هرچند می ایستدوبا حالتی ازشادی ونگرانی به بوم های نقاشی که در کنار هم قرارگرفته وبا پارچه ای سفیدغبار گرفته و بوم ها را از چشم ها پنهان میکند نگاه می اندازد،گاه به عکس هایی که غبار سالیان درازبر آنها نشسته نگاه میکند وبا خود حرف میزند،من باید بهش بگم آخه اون حقشه بدونه پدرش چی شده ،باید بدونه همش تقصیر من بود آره من مقصرم،با دستاش محکم در دهنشو میگیره نه  تو گناهی نداشتی ،توهم مثل اونا بی خبر بودی ،توهم مثل اونا مرد در اتاق راه میرود.هرچند می ایستدوبا حالتی ازشادی ونگرانی به بوم های نقاشی که در کنار هم قرارگرفته وبا پارچه ای سفیدغبار گرفته و بوم ها را از چشم ها پنهان میکند نگاه می اندازد،گاه به عکس هایی که غبار سالیان درازبر آنها نشسته نگاه میکند وبا خود حرف میزند،من باید بهش بگم آخه اون حقشه بدونه پدرش چی شده ،باید بدونه همش تقصیر من بود آره من مقصرم،با دستاش محکم در دهنشو میگیره نه  تو گناهی نداشتی ،توهم مثل اونا بی خبر بودی ،توهم مثل اونا ،نه  کاش مثل اونا بودم کاش منم با اونا رفته بودم، مرد به دیوار تکیه میزندبا لحنی متفاوت وبغض آلود می گوید نباید اینقدر طولش میداد م شاید اگه اونقدر شوخی نمیکرد م  ومسخره بازی در نمی آوردم ...........

اون روز به بچه ها گفتم بایستند تا ازشون عکس بگیرم قول دادم که برای هر هفتایی شون از روی عکسی که میگیرم تابلو بکشم .

یادش بخیر رضا یه عکس بهم داده بود تا از روی اون یه تابلو بکشم میگفت میخواد دختر سه سالش غزل اونو فراموش نکنه وقیافشو از یاد نبره،اما من گفتم باید خودم ازت عکس بگیرم . کاش اون روز عکسشو ازش گرفته بودم .بچه ها همه ایستا دند، چه لحظاتی خدای من عباس برای محسن با انگشتاش شاخ گذاشته بود ،مهرداد چکمه هاشو به گردنش آویزون کرده بود، حمید به نشونه پیروزی  انگشتاشو نشون میداد.آه... خدای من چرا؟ آخه چرا من؟ بهشون گفتم حاضر باشید اما فقط فلش دوربین را میزدم وبهشون میخندیدم  اون طفلکی ها هم فقط میخندیدند هیچی نمی گفتند .خلاصه تصمیم گرفتم ازشون عکس بگیرم  گفتم همه باهم سه  دو یک . مرد بغش می ترکه آره بذار فریاد بزنم ،بذار بگم واین بار سنگینی را که سالهاست روی شونم سنگینی میکنه را زمین بذارم ، شاید دیگه وقتی برای گفتن نباشه . سه  دو یک وانگار این شمارش معکوس  شلیک خمپاره ای بود که ......

آنوقت من بودم ویه تل خاک ،من بودم و گردوغباری که تا قلب آسمون میرفت، من بودم خاکستر وتکه هایی از تن دوستام که دور هم جمع شده بودند تا برای همیشه یه عکس یادگاری توی ذهن من بندازند. صدای ضجه مرد تمام اتاق را میلرزونه انگاری کسی عزیزشو جلوی چشمش از دست داده ،فریاد میزنه من مقصرم  ،اگه اونقدر شوخی نمیکردم ،اگه زودتر عکس گرفته بودم ،اگه اگه سرفه های شدید مرد ولرزش تنی ناتوان مرد را به سمت بوم های نقاشی میکشه  ، فقط تنها چیزی که یادمه فریاد یا حسین بچه هاست و صداهایی که با سوت خمپاره یکی میشه ،اشک سرفه ومردی که شدت درد پارچه سفید غبار گرفته را چنگ میزند وهمراه با آن برزمین نقش میبندد. وآخرین صحنه تابلوهایی است که تنها تصویر گردوغبار بر آن خود نمایی میکند.